SİYAH YALAN – 18. MUTLULUK SIFIRDAN BAŞLAMAZ

Keyifle okuyun :)

22 Ekim Pazartesi, 2018

Sabahın erken saatinde durağa doğru yürürken önümden siyah bir Transporter geçti. Yan kapısındaki yazıya bakılırsa bu araç anaokulu öğrencilerini kaçak şekilde taşıyordu. Anaokuluna hiç gitmemiştim ama gitseydim eğer o da kötü anılarım arasında bir dönem gibi rafa kaldırılırdı.

Sevilmeme, dışlanma, hor görülme, zorbalıklar, haklarımı savunamamalarım…

Otobüse bindiğimde o mavi gözlü gençle beraber otobüsün en arkasına geçmiştik, en arkadaki bir kadın ineceğinde ve tesadüfi bir şekilde koltuk boşaldığında o mavi gözlü gençle göz göze gelmiştim, bu bir nevi oraya kim geçecek bakışıydı fakat ben geri planda durdum ve o oturdu.

Ben de mavi gözlü gencin yerine geçip sırtımı, daha doğrusu okul çantamı otobüsün motor kısmına yasladığımda karşımdaki demirde yeşil ile yazılmış o yazıyı gördüm:

AR

Kaşlarım gerildiğinde telefonu sürekli elinde olan ve durmadan bir şeyler yazan o kadınla kısa bir an bakışmıştım. Otobüsten indiğimde ve güvenlikten geçtiğimde kampüse girmiştim, her zamanki gibi erken varmıştım ve sabah dersi olan üniversiteliler hariç etraf şimdilik çok ıssızdı.

Kendi binamızda okurken üniversitelileri çok büyük insanlar olarak hayal etmiştim ama, cidden olgun ve büyük görünenler vardı fakat çok küçük duranlar da etraftaydılar.

Sınıfa adımladığımda içimi bir kasvetin sarmasını havanın henüz tam anlamıyla aydınlanmamasına yormak istiyordum.

Bence, gerçekten de bence bütün okul hayatım boyunca bütün sınıflar birlikti ve sadece birer istisna yaşanıyordu ve ben de her zaman hep o istisnanın kucağına düşmüştüm. Bu, ilkokuldan beri sürekli yanlış sınıfta okumaktı ve hiçbir zaman da sınıf değiştirmeyi düşünmemiştim çünkü düşüncelerimde haksız çıkmaktan korkuyordum. Ya sorun bendeyse ya da ayak uyduramayan tek kişi bensem?

Sırt çantamı indirdiğimde ve sırama geçtiğimde matematik dersi için defterimi çıkarttım fakat bu sefer de masamın üzerine siyahla yazılmış, dikkat çekmeyen fakat yine de göze çarpabilen o yazıyı gördüm:

AR

İçime sıkıntı düşürmemeye çalışarak, yeni ayın ilk pazartesine yaklaştığımız için tüm bunların çevremde artmış olabileceğini düşünüyordum. Bineceğim otobüsü ve saatini bilmelerini geçtim, otobüste en arkaya geçeceğimi bile tahmin etmiş olmalılardı üstelik oturduğum sırayı bile biliyorlardı.

İstiklâl Marşını okumak için tekrardan aşağı inmiştim, derslere girdim, teneffüslerde dahi sıramda oturmaya devam ettim ve sürekli düşündüm. En basitinden hafta sonunu. Annem ve babam arasındaki gerginliği. İpler artık o kadar aşınmıştı ki dün annemle pazardayken babama limon almayı unuttuk diye bile tartışma yaşanmıştı.

Sonlarının ne olacağını bilmiyordum, sonlarında bizim olup olmayacağımızı da kestiremiyordum.

O kadar sıkılmıştım ki artık en ufak bir nedenden bile tartışacaklarını anlayabiliyordum ve ben o evde daha fazla gerilmek istemiyordum. Onların büyüklü küçüklü her tartışmasından etkilenmek bütün psikolojimi alt üst ediyordu, bunun dehşet derecede farkındaydım.

Özellikle tartışma esnasında hiçbir alakam olmadığı halde konunun bana kaymasının hissini nasıl tarif ederim bilmiyordum ama insan o an sadece büyük bir felaket olsa da bütün o huzursuz ortamların kaybolmasını sağlasa istiyordu. Mesela onlar kavga ederlerken kalp krizi geçirebilirdim, böylelikle odaklarını bana verirlerdi ve biz bir bütün olarak hastaneye giderdik, ortak üzüldükleri bir durum yaşanacağından tartışmayı belki bırakırlardı.

Ne yapacağımı hiç bilmiyordum, bir yandan ailevi sıkıntılarım vardı, bir yandan akranlarımla anlaşmakta zorluklar yaşıyordum, bazen çok yalnız hissediyordum, hayatımın içine girmiş olan bir grup maskeli adam vardı, bir sebepten geçici körlük yaşamıştım, arada nedenlerini bir türlü çözemediğim olaylarla karşı karşıya kalıyordum.

İnkılap dersine hocamız yine kendince haklı bulduğu siyaset konuşmalarından girdi, ünlüler hakkında konuştu ve sonlara doğru dersle alakalı birkaç cümle kurdu diye kitapta otuz dört sayfa ilerlemiş olduk.

Şimdi yine yalnız geçireceğim bir beden eğitimi dersine gelmiştik, sonra öğe arası ve sonra yine beden dersiydi. Nedendir bilinmez sınıfça artık okul formalarımızı giymemeye başlamıştık özellikle de derslerin yoğun olmadığı günler gerçekleşiyordu bu.

Teneffüs bittiğinde beden dersine girmiş olduk, sınıfta tek başımaydım ve bir kez daha dışlandığımın gerçeğiyle yüzleştim.

Ben mesela ilkokuldayken oyunlarda yer edemememi sadece o döneme özgü zannederdim, ortaokula geçtiğimde daha berbat durumlarla karşılaşmıştım ve şu an lise son sınıftım, her şey aynıydı sadece içime sıkıntı etme boyutum değişmişti. Büyüyordum ve bu yaşlara bir daha dönemeyecektim, genç ve enerjik bir şekilde hareket edebileceğim zamanlar bir gün bitecekti ve ben o gün bile şu zamanlarımı hatırlayacaktım. Bir sınıftaydım, tek başımaydım ve bütünüyle düşüncelere dalıyordum.

Her şeyi biraz fazla düşündüm sanki öyle ki başımın ağrıyacağını hissettiğimde siyah mataramdan büyük yudumlarla su içtim ve ani bir dürtüyle ayağa kalktım. Bu öylesine içten gelen bir dürtüydü ki nedense bahçede bir yerde Serkan’ın tek bir şekilde takıldığını düşünüyordum. Onun yanına gidebilirdim.

Siyah eşofmanımı ve beyaz tişörtümü üstünkörü düzelttim ardından telefonumu da alıp binanın dışına çıktım. Sabah evin gergin ortamı yüzünden az kahvaltı etmiştim ve çok açtım, keşke aşağı inmeden önce cüzdanımı yanıma alsaydım diye içimden geçirmiştim çünkü gerçekten açlık hissediyordum. Bir yandan da bugünkü harçlığımı da biriktirmeliyim düşüncesiyle boğuşuyordum çünkü hayallerim için bazı şeylerden feda etmeliydim. Mesela olmayan kilolarımı.

Bizim sınıfı toplu bir şekilde oyun oynarlarken gördüğümde kusuyormuşum gibi yaptım, önceden olsa beni neden aralarına almıyorlar diye dert yanardım şimdi üzüldüğüm noktalar vardı elbette ama mutlu hissetmemi sağlayacak o insan topluluğu değillerdi.

İçimdeki büyük umutla beraber gözlerim bahçeyi taradığında sol tarafta bir çardakta aradığımı buldum ve iç sevincimle oraya doğru yöneldim.

Nedense Serkan’ın tek oturuşu bana ayrı bir cesaret veriyordu, mesela yanında Anıl veya Serdar olsaydı oraya gitmezdim bile ama Serhat olsaydı da gidip gitmemek arasında kararsız kalırdım.

Çardakta direkt Serkan’ın karşısına geçtim, Denemeler kitabını okuyordu ve beni fark etse bile koyu mavi gözlerini kitabından bir an olsun ayırmamıştı.

Soruma cevap vermeyeceğinin bilincindeydim. “Nasılsın?”

Kafasına taktığı siyah şapkası koyu mavi gözlerine tam olarak bakmamı engelliyordu onun haricinde koyu teni, boksörcü fiziği ve simsiyah bol giyimi yine aynıydı.

“Hayat nasıl gidiyor?”

Bir cevap vermediği halde gülümsedim. Dirseklerimi çardağın masasına yaslamıştım, ellerimi çeneme geçirdim. “Bana soracak olursan, bence şu an okuduğun kitap dışında hiçbir şeye odaklanmak istemiyorsun.”

‘Farkındaysan neden hala zorluyorsun,’ gibi bir cümle duymayı beklemiştim fakat o yine ağzını açmadı.

“Annem hep şey der.” Bana bakmayan Serkan’ın suratına dik dik baktım. “Karakterinin çoğu zaman tersi biriyle hayatın birleşirmiş.” Gülümsedi ama gülümsemedi. “Sessizsin ve çenesi hiç kapanmayan birinden hoşlanacaksın. Şahsimce ve annemin sözlerine göre tabii.”

Sadece dudaklarını yaladı. “Neden şu an tek başınasın mesela?” Onun sabrını deniyormuşum gibi hissediyordum ama bunları terslenmeyeceğimi bildiğimden yapıyordum. “Yakınındaki insanları tam tanımasam da biliyorum, bence onlardan kendini fazla soyutlamamalısın. Yine şahsimce tabii.”

Denemeler kitabından gözlerini ayırmadı ama bana bir cevap verdi, bu bir gelişmeydi. “Ne kadar yakının varsa o kadar gözyaşın vardır, Hira.”

Serkan az konuşurdu ama Serkan’ın konuşma stili ne kadar ağırsa, ağzından çıkan laflar da bir o kadar ağır olacaktı şu an, o yüzden susmamayı tercih ettim. “Hayatında bir türlü doğru cevabını bulamadığın ve sürekli kafanı kurcalayan bir soru var mı, Serkan?”

İri, koyu mavi gözlerini tam olarak görmeyi isterdim. “Düştü mü, atladı mı yoksa itildi mi?”

Biri vefat etmişti ve Serkan bunun üzerine bir şüphe içerisindeydi, bunu anlayabilmiştim. Kaşlarım derinden çatıldığında onun iri bedeninin verdiği tepkilerden sorduğum sorunun devamının gelmemesi gerektiğini anlayabilmiştim.

Ona hiçbir faydam dokunmadığı halde arkadaşlarımın bana karşı olan ergence saldırılarında Serkan’ı sürekli önümde siper almış bir halde buluyordum, ondan çekinmemem bir yandan da bu yüzdendi.

“Serkan,” dedim odağını bana vermesini istediğim bir ses tonuyla. “Ben senin bahçenden de geçtim ama bana hiçbir şey katmadın çünkü benim bahçemdeki çiçeklerin bırak türünü, boyutları bile senin bahçendekilerle aynıydı.”

Amacım nankörlük ettiğimi düşünmesini sağlayıp bana karşı bir sinirlilik hissinin oluşmasıydı ancak o hala sakin duruyordu.

Serkan, okuduğu kitaptan gözlerini ayırmazken tepkisizce kafasını iki yana salladı. “Senin çiçeklerinin boyunları yalnızken bükülüydü; benim bahçemdeki çiçeklerden öğrendi senin çiçeklerin yalnızken bile boynunu bükmemeyi.”

Elimi şıklattım ve gülümsedim. “İşte bana uzun bir cevap vermeni sağlayabildim.”

Serkan anlamayarak kaşlarını çattı ve bakışları sonunda tamamen yüzüme dokundu. “Sende birazcık saflık olabilir ama istirahatte kal çünkü hayatına girecek kişi şeytandan yüksek ihtimalle bir dakika önce doğmuş olacak.”

Kaşlarını daha fazla çattığında ciddi suratını gülmemek için ekstradan somurtmaya çalıştığını gördüm ve bu beni daha fazla güldürdü.

“Davetsiz bir şekilde masanıza otursam beni kovmaya kalkışır mısınız acaba? Ona göre gurur yapıp hiç gelmeyeceğim de yanınıza.”

Sağ tarafımızdan gelen kibar sese döndüğümde Serdar’ın ışığıyla karşılaştım. Beyaz tişört giymişti ve beyaz bir şapka geçirmişti kafasına, onun cam gibi açık gözleri uzun boyundan dolayı ben çardakta oturduğum için görünüyordu sonra altına geçirdiği beyaz şortuna bakarken sol bacağını kocaman siyah ve ürkütücü bir yılanın sarmış olduğunu gördüm.

Korkacaktım, çığlık atacaktım belki de fakat kendime hâkim oldum ve çekincesiz bir şekilde detaylıca inceledim.

“Sadece bir yılan dövmesi.” Serdar yaptığı açıklamayla beraber Serkan’ın soluna geçmişti, benim sağ çaprazımda duruyordu.

“Çok gerçekçi duruyor.”

“Dövmecim dudak uçuklatan bir fiyat biçmişti ama sonucunu gördüğümde aldığı parayı hak ettiğini anlamıştım.”

“Ben yılanın cinsini türünü tam seçemedim.”

“Kara Mamba.”

Şu an çardağın masasından Serdar’ın bacağındaki dövmeyi göremiyordum ama onun dövme olduğunun bilincinde bile baksam yine gerçek zannederdim, dövmeye hayran kalmıştım fakat aynısı benim bacağımda olsaydı bacağıma her bakışımda bacağımı bir yılanın sıktığını hissederdim. O bacağım benden ayrı bir organ olarak yaşamına devam ederdi.

“Ne zamandan beri var o dövme?”

“Tam tarihini hatırlamıyorum ama kendisiyle beraber birkaç yıl devirdik.”

“Çorabına kadar beyaz giyinen sarışın ve elit bir elemansın sen, hiç simsiyah bir mahalle kekosu dövmesi yaptırmak yakışıyor mu sana?” Anıl bir anda Serkan’ın sağına geçtiğinde masaya dimdik oturdu. “Hiç izin almadan çöktüm masanıza ama kusura bakmayın bu yaşta bir de bir yerlere oturmak için izin alacak değilim.”

En baştaki Serdar’a baktım, kitap okuduğu için kalçasını oturağın en sonuna kadar götürdüğünden Serdar’dan daha kısa duran Serkan’a ve en son da kahve gözleriyle uyumlu bir şekilde komple kahverengi giyinen Anıl’a. Anıl’ın kahve, Serkan’ın siyah ve Serdar’ın da Beyaz şapkası nedense çok hoşuma gitmişti.

“Kafa dinlemeye gelmiştim.” Konuşan Serkan’dı, hala kitabına bakıyordu. “Doluştular yine.”

Serdar güldüğünde “Kitap okumayı bırakıp yüzümüze bakmaya ne dersin?” diye bir öneride bulundu.

“Sadece kulağını bize versen de olur,” diye dalga geçti Anıl, Serkan’la. “Bizimle iletişime geç bile demiyorum yani, sadece dinlesen bile yeter.”

“Sen kendini komik mi sanıyorsun?” diye tersledim Anıl’ı ciddi bir şekilde ve nedense şu an bu masadan kalkmalıymışım gibi hissediyordum. Onun haricinde ortam yoğun bir şekilde karışık erkek parfümü kokuyordu.

“Sen ne düşünüyorsun bilemem ama bence,” başını salladı Anıl, “Şahsimce,” dedi vurgulayarak. “Yeterince komik olduğumu düşünüyorum üstüne az önce komiklik olsun diye de konuşmadım Serkan’la.”

“Arkadaşımı terslemeyi bırakmalısın, Anıl” dedi Şevval. Şevval mi? Sarışın bir hatun sağ tarafıma geçtiğinde ne olduğunu anlayamamıştım ama Anıl’a bakıyordu. Elini sallarken parmaklarını birleştirdi. “Üstelik hiç de komik değilsin.”

Şevval. Sapsarı saçları, pembe tişörtü ve beyaz pantolonu, dik duruşu ve güçlü bir yapısının olduğu imajıyla üstüne üstlük benden uzun boyuyla mükemmel bir görüntüsü vardı.

“Biz seninle daha geçen kavga etmemiş miydik?” Anıl yüzünü özellikle de dudak bölgesini tiksintiyle buruşturdu. “Seni en ekşi turşu tipli eleman.”

“Daha fazla doluştular,” diye söylendi o sırada Serkan.

Anıl anne tarafımdan akrabamdı, Serdar ve Serkan da onun arkadaşları öte yandan Şevval, Anıl’a karşı bana arkadaşım demişti fakat ben yine de buradan gitme dürtüsüyle yanıp tutuşuyordum çünkü bu ortam ile hiçbir alakamın olmadığını hissediyordum.

“Ne demek bensiz parti verildi ve bana hiç haber verilmedi?”

Serhat ellerini birbirine sürterek piyasaya girdiğinde ve direkt benim soluma geçtiğinde tanıdığımı ve aradığımı bulmuşum gibi sevinip ona doğru hafif gülümseyerek dönmüştüm. Ona doğru döndüğüm için otururken bir dizini yandan kırarak oturdu Serhat ve böylelikle yakın bir şekilde hafiften karşı karşıya duruyormuşuz gibi göründü.

Şevval varken benim yanıma geçmişti, acaba ben mi yanlış anlıyordum bazı şeyleri.

“Daha daha fazla doluştular,” diye yeniden söylendi Serkan.

Serhat koyu mavi gözlere kitlendiğinde Anıl ve Serdar gibi ricada bulunmak yerine uzandı ve Serkan’ın elindeki kitabı çekiştirip aldı. “Çok değil, rekor kırmanı falan da istemiyorum sadece biraz yüzümüze baksan yeter.”

Anıl, Serhat’ın elindeki kitabı çardağa bırakışını izledi ardından bana döndü. “Ona da komik misin diye imalarda bulunmayacak mısın?”

Ortamın fazlalığına uyum sağlayamadığımdan başımı olumsuz anlamda sallamakla yetindim sadece.

Serkan koyu mavi gözlerini yumdu sabırla ve bir anda oturuşunu düzeltti, dimdik oturdu ve Anıl ile hemen hemen aynı boya geldiği halde Serdar hala en uzunlarıydı.

“Sen neden benim yanıma oturmaya gelmedin?” dedi Anıl, Serhat’a direterek. “Utanmıyor musun hanımların tarafına oturmaya?”

Bu ortamdan gitmeye yer arıyordum fakat Serhat geldiği için bundan vazgeçmiştim çünkü istenmeden de olsa dışlanma gibi bir durum söz konusu olmayacaktı, buna emindim. Serhat’tan soluduğum ferah bitki kokusunun yanında garip bir güven ve halledicilik havası da ciğerlerime nüfuz ediyordu.

Nasıl yapmıştı bilmiyordum fakat Serhat her türlü ortamda odağını bana verecekmiş gibi hissediyordum.

“Anlaşarak falan mı giyindiniz, ne yaptınız?”

Serdar’ın sözleriyle çok kısa bir an Serhat’ın giyim tarzını incelemiştim. O da beyaz tişört ve siyah bir eşofman altı giymişti ve siyah bir şapka takmıştı.

Ben onu kısa bir an incelerken Serhat sadece karnımın üzerinde olan elime baktı, o bakmadan önce bu hareketimin farkında değildim ve elimi karnımın üzerinden çektim.

“Hakket ikizler gibi giyinmişsiniz?”

Serhat neon yeşili gözlerini ilk benim üzerime odakladı sonra da Anıl’a döndü. “İkiz gibi değil, çiftler gibi giyinmişiz, Anıl.”

Anıl gözlerini devirdiğinde ne diyeceğimi bilememiştim. Sanırım konu değiştirmeliydim. “Bugün Dünya Şapka Takma Günü mü?”

Serhat soruma karşılık şapkasını çıkartıp bir anda benim başıma geçirdiğinde gülümsedim, şapkadan onun kokusu yayılmıştı etrafıma ve dışlanıyormuş gibi hissetmemiştim, Serhat’ın bunda büyük bir etkisi vardı.

“Ay,” dedi Anıl bize yüzünü ekşiterek bakarken. “Götüm.”

“O çirkin sesinle ettiğin küfürler kulaklarımı kanatıyor,” dedi Şevval yine Anıl’a karşı gelerek.

“O kelimeyi küfürden mi saydın şimdi sen?”

“Seçkin kişilikler argo kullanmaz canım.” Şevval açık mavi gözlerini devirdiğinde karşısındaki Serdar’a döndü. “Senin şapkanı takabilir miyim şimdilik? Sadece seninki kombinime uyuyor da çünkü.”

Serdar hiç erinmeden beyaz şapkasını başından çıkarttığında açık renk saçları piyasaya çıkmıştı. Şevval şapkayı eline aldı ve inceledi. “Marka takılıyoruz demek, ha?”

Serdar elini salladı. “Her zaman.”

O esnada ben de kafama geçirilen siyah şapkayı düzeltip Serhat’a dönmüştüm ve diğerleri sohbet ederken kısık bir sesle konuştum. “Abin Serdar bembeyaz giyiniyor, Serkan simsiyah ve sen de ikisinin ortasındasın.”

Serhat başını salladığında tepeden bakışları yine karnımın üzerine gitmiş olan elimi buldu ve yine elimi karnımdan çektim. En son hamile değilim açıklaması yapacaktım artık.

“Biri çok depresif öteki çok mutluymuş imajı veriyordu ben de en iyisi kardeşler arasında ortada takılayım dedim.”

Serhat bir anda ayağa kalktığında buradan gitmesini istemediğimi belli edecek düzeyde baktım ona. Karşılık olarak gözlerini kapatıp açtı. “Hiçbirimizin öğleden sonra dersi yok ve Mehmed Fuatlılar da öğle arasına girecekler, o yüzden ben gelene kadar buradan ayrılmayın; iki dakikaya geleceğim.”

Serhat arkamdan ilerlediğinde “Gelirken bana kruvasan alır mısın?” diye istekte bulundu Şevval.

Serhat başını salladığında Serdar kartını çıkartıp Serhat’a uzatıyordu fakat Serhat gülerek abisine “Siktir git,” dedi ve kendisine uzatılan kart engelini geçtiğinde yüksek ihtimalle kafeteryaya gidecekti.

Diğerlerinin böyle hissetmediğine emindim ama benim için Serhat’ın olmadığı zamanlarda bu ortamda bulunmam bana nedense gerekli gelmiyordu. Dışlanmıyordum, bunun farkındaydım ve sanırım böyle hissetmemin en büyük nedeni aralarından en samimi olduğum kişinin Serhat olmasıydı. O yüzden onun bir an önce gelmesini istiyordum.

Mesela bu masada Şevval benden daha alakasızdı ama benim gibi hissetmediğine emindim, bu her an dışlanacakmışım hissiyatı benim yaşantım olduğu için böyle hissediyordum fakat Şevval’de bu yoktu gördüğüm kadarıyla, belki de normal olanı oydu çünkü her zaman olumsuz düşünerek arkadaşlıklar edinemezdik.

“İnanamıyorum,” dedi Anıl masaya bakarak. “Şuradan geçen hatuna bakar mısın? Taş gibi demek bile hafif kalır.”

Serkan karnının üzerinde parmaklarını birleştirmişti ve sadece işaret parmağı ilerisini gösteriyordu, gözleri kapalıydı ve bir şeyler düşündüğü belliydi. “Bakmadın oraya bile Anıl.”

Anıl yandan hohlayarak sırıttı. “Serhat ve ailesi gözleri kapalıyken bile etrafını görebilirler. Sen görmüşsündür benim yerime güzel miydi kız bari, Serkan?”

“Hayat, lütfen bir kere bile olsa erkeklerin kızları düşünmediği bir ortama sok beni.”

Şevval anında Serdar’a döndü. “Tabi insan varlığın içindeyken düşünmüyor pek.” Anıl’a baktı. “Yoklukta mısın? Masaya hatun diyecek kadar hem de?”

Anıl neye uğradığını şaşırmıştı. “Lan sadece Serkan elemanını denemiştim.” Başını olumsuz anlamda iki yana salladığında yan dönüp Serdar’a ve gözlerini hala kapalı tutan Serkan’a baktı. “Benim kendime yeni erkek arkadaşlar bulmamın zamanı gelmiş anlaşılan.”

“Neden?” dedi Serkan, konuştuğu için şaşırmıştım. “Biz adamlar olarak sana yetmiyor muyuz?”

Erkek ve adam kavramının ayrımını yapabilen bir adam görmüştüm şu an, Serkan sanırım sessizliğinde birçok yanlarını gizliyordu. Şevval’in yan profilinden anladığım kadarıyla Serkan’a bakarak vay be dercesine bir mimik yapmıştı.

“Abi o bir kere kendi hemcinsleriyle anlaşamıyor ki başka erkek arkadaş grubu oluştursun kendine.” Serhat’ın sesiyle gülümsediğimde elindeki iki dolu poşeti masaya bıraktı ve yeniden soluma geçti.

Anıl o esnada bana dönmüştü. “Biz herhalde gizli ama aktif olan genlerimiz yüzünden hemcinslerimizle anlaşmakta zorlanıyoruz.”

Anıl erkeklerle anlaşamıyordu, bunun bir ortamda çekincesizce dile getirilmesinden rahatsızlık duymadığı gibi aynı sıkıntıyı bende de mi gözlemlemişti? Ben nedense kişinin yaşadığı sıkıntıları insanlara anlatmasını hala bir ayıplık olarak görüyordum.

Serhat poşetlerden birini açtı ve çıkarttığı ilk kruvasanı kucağıma bıraktı ötekini de Şevval’e uzattı.

Şevval direkt paketi açmıştı. “Allah razı olsun reis.”

Hiçbir şey söylemediğimde kruvasanı geri verecektim fakat Serhat elimi aşağıdan itekledi ve poşetteki geriye kalan yiyecekleri çıkartmaya koyuldu.

Serkan cips paketinin sesini duyduğunda “Sonunda,” dedi ve gözlerini açtı ardından paketlerden birini alıp direkt açtı ve tek başına yemeye başladı.

Anıl dişlerini birbirine sürtüp Serkan’a döndü. “En sevdiğim cipsi sahiplendin sen az önce farkında mısın?”

Serdar parmaklarını göz pınarlarına bastırdı. “Siz şaka mısınız? Serhat’ın her şeyden iki tane aldığını bildiğiniz halde neden isyan çıkartıyorsunuz ki? Aç gözlülük yapmasanız mı artık? Yoklukta değilsiniz de çünkü.”

“Susar mısın?” dedi Serhat, abisine. “Çocuklarım aç ve onları en acilinden beslemem lazım.” Anıl’a Serkan’ın sahiplendiği cipsin aynısından attı.

“Her ne kadar ineğe saman atarmışsın gibi versen de cipsimi, bunu sevdiğimi bildiğin halde bana almadın sandım bir an ve korkmuştum, ciddiyim.”

Serkan hiçbir şey söylemeden Serdar’a doğru döndü ve Serdar’ın açık renk gözlerinin içine bakarken de ağzına bir sürü cips doldurdu çok rahat bir şekilde.

“Galiba kusacağım.”

“Abart,” dedi Serhat, birkaç farklı cipsi masaya herkesin uzanabileceği şekilde koydu, aynı şekilde çekirdekleri de ve pet bardaklara soğuk çay boşaltırken gözleri kısa bir an ilerisine kaymıştı. “Onlar senin sınıfındakiler mi, Hira?”

“Hı hı,” diye mırıldandım, elimdeki kruvasanı tutuyordum hala ve canım çekiyordu ama açamıyordum paketi çünkü benim aldığım bir şey değildi.

“Hepsi daha çok ergen,” dedi Anıl bana bakarken sonra jeton düştü. “Anaa, geçen voleybol oynadığımız küçük tayfa mı onlar?”

“Olgunlaşmamışlar,” diye konuştu Serdar fakat Serkan koyu mavi gözlerini devirdi ve “Sanki biz çok doluyuz da,” diye mırıldandı.

“Şahsen ben boş olduğumu hiç düşünmüyorum,” diye araya girdi Serhat. “Şu an kırk yılın başı goygoy ortamı yarattık diye boş olmuyoruz Serkan Efendi, bilirsin yoksa ciddi ortamsa ciddi ortam.”

Serkan hiç oralı olmadan cipsini yemeye devam etti, yarısından çoğu bitmişti hatta.

Serdar sadece iki parmağını kullanarak ağzına cips atarken Şevval de çekirdek çıtlatmaya başlamıştı bile ve ben herkesin nasıl çekincesizce yemeye başlamasına şaşırıyordum çünkü yiyecekleri ben almamıştım ve yemeye hakkım yokmuş gibi hissediyordum. Hatta o kadar tuhafıma gidiyordu ki şu ortam, bardak sayısı kişi sayısını tutuyor mu diye gizliden sayım bile yapmıştım.

“Doldurduğum bardakları uzatır mısın elden ele?”

Serhat’ın son iki bardağı doldurduğunu gördüğümde komuta anında uydum ve ilk Şevval’e verdim, Şevval Serdar’a uzattı ardından bir daha Şevval’e verdim. Anıl bardaklardan birine yakın olduğu için kendisi uzandı, Serkan da uzandığında eline bir bardak tutuşturdum anında.

En son Serhat boş bardağı doldurmayı bırakıp dolu olan bardağı önüme bıraktı ve ondan sonra boş bardağını doldurdu. Fazlasıyla ince bir hareketti.

“Şu an,” dedi Şevval, gözleri Serkan’daydı. “Elindeki cips paketini bitirmeni bekliyorum çünkü çekirdek çöplerini daha fazla taşıyamayacağım elimde.”

“Ayıpsın,” dedi Serkan, paketi düzleştirip kırıntıları ağzına boşalttı ardından da boş paketi Şevval’in tarafına uzattığı gibi bardağındaki bütün içeceği saniyesinde bitirdi. Eline şişedeki yarım kalmış içeceği aldığında bardağına boşaltacak sanmıştım fakat o şişeyi direkt ağzına götürmüştü.

“Cidden inanamıyorum, kusacağım birazdan,” diye geveledi Serdar, cips olmuş iki parmağını yalamaktan bile aciz bir şekilde.

“Abi,” dedi Serhat da çekirdekleri avucuna doldurup yemeye başladığında. “Çocuklarım aç, biliyordum işte.”

“Aklı olan bizim ortamda her şeyden birer tane almaz zaten,” dedi Anıl gülerek ve dolu olan başka bir soğuk çayın kapağını açtı biten bardağına doldurmak için.

Şevval elindeki çekirdek çöplerini boş cips paketine attı, ellerini tuzdan temizlemek için birbirine sürttü ve “Bismillah,” dedi daha yeni içeceğini içmeye başlayacağını vurgulayarak. “Erkek midesi denen bir şey var gerçekten.” Serkan’ın ortaya konan kek dilimlerini ısırmadan ağzına atışını izledi. “İnanamıyorum. Goril.”

“Gurur duydum.”

“Sporcu adam o, ne yapsın?” Anıl, cipsi bırakıp çiğdeme yöneldi. “Goril kelimesi onun için bir iltifattı.”

Serkan, Anıl’a döndü.

Anıl ise eğlenmiş gibi Serkan’ın koyu mavi gözlerine odaklanarak çiğdem yemeye devam etti. “Neden şu an beni sikecekmişsin gibi bakıyorsun ki? Goril değil misin sen? Yanlış bir şey mi söyledim?” Güldü. “Orangutan mı demem gerekiyordu yoksa?”

Serkan masaya döndü ve midesine atacak başka bir şey aradı gözleri sonra leblebileri fark etti. “Daha fazla gurur duydum.”

Başını olumsuz anlamda sallıyordu Serdar, Anıl’a karşı. “Masamızda iki hanımefendi var, farkında mısın?”

Anıl bana ve Şevval’e elini salladı. “Kusura bakmayın hanımlar, abaza abaza laflar kullandığım için.” Beden hareketleri ve mimikleri aynı şekilde devam edeceğini gösteriyordu yine de. Gülümsedim sadece. “Ananı sikeyim, böcek!” Anıl ilk korkuyormuş gibi yaptı ardından da özüne döndü. “Böcekten korkan adam net geydir bu arada, sırf küfredebilmek için taklit yapmıştım açıklama bitmiştir.”

Anıl’a odaklandıklarında Serhat kucağımdaki kruvasanı açtı ve “Yemeye başlar mısın artık?” dedi sessiz bir şekilde. Onun tarafına dönemedim ve bu harekette bulunması için ortamın bizi izlemeyeceği bir zamana denk getirmesini düşündüm, aynı şekilde duyulmayalım diye alçak sesle konuşmaya devam etmesini de öyle. “Öğle arasına gireceksiniz, normalde yemek yemen gerekiyordu ve sen buradasın, yemeye başla o yüzden.”

Ne diyeceğimi bilemediğim için bana doğru dönen Serhat’a bakamadım ve diğerlerini sessiz bir şekilde izlemeye devam ettim en sonunda bana bakmayı sürdürdüğünü fark ettiğimde ise “Yan profilim nasıl, güzel mi?” diye sordum.

“Altın oranı tokatlarsın.”

“Üzerime gelmeyi bırakır mısınız artık?” diye ciddi fakat sahteden isyan etti Anıl ardından Serhat’a döndü. “Yeni bir kurban seçiyorum, Serhat’ı hedef alıyoruz arkadaşlarım.” İşaret parmağını Serhat’a doğru tuttu. “Sana iban atacağım. Bu kadar şey almışsın, biraz daha ödeme yap da ay sonunu senden iyi geçireyim.”

Sonunda biri para konusunu açtığında kruvasanı yeni yemeye başlamıştım ve önüme ayrı bir şekilde bütün cipslerin karıştırılarak konulduğunu fark ettim ayrıyeten sadece benim önümde bir vişneli top kek ve çikolatalı bisküvi de vardı.

“Bence,” diye konuştu Serhat neon yeşili gözleri açık renk gözlere kaydığında. Yeni kurban Serdar’dı bakışıydı bu. “Bence hepimiz Serdar’a ibanlarımızı gönderelim de bol keseden bağış yapsın biraz.”

“Ne zaman istediniz de vermedim ki?”

“Şimdi ben mesela,” diye araya girdi Şevval. “Bana para at desem, atar mısın?”

Serdar çekincesizce baktı. “Göster, okutayım ve atayım hemen.”

“Mesela ne kadar atabilirsin?”

“İstediğin kadar.”

Şevval kaşlarını kaldırdı. “Ha yani istediğimin iki üç katını atmayı düşünemezsin yani?”

Kruvasanı bitirdiğimde vişneli kekte gözüm vardı fakat dürtülmediğim sürece yiyemiyordum bir türlü ve biraz daha bir şeyler yiyormuşum gibi görünmek için soğuk çaydan içtim.

“İstediğinin iki üç katını da atabilirim.”

“Ya o kadar paran çıkışmazsa?”

“Borç yaparım.”

“Mesela borç yapamayacak duruma gelirsen peki?”

Serdar şortundan temiz eliyle bir peçete çıkarttı, iki parmağını sildi ve rahat bir şekilde geriye yaslandı. “Denk getiririm illaki.”

Şevval de bardağını eline alıp geriye yaslandı. Uzun süre hırsla bakışmışlardı ve bu hala devam ediyordu. “İllaki lafın kadar parayı ben atarım sana, rahatta kal.”

“Kimse size fakirsiniz demedi,” diye araya girdi Anıl.

Serhat bu sefer de önümdeki vişneli kekin paketini açtı ve keki elime verdi acayip yumuşak hareketlerle. Sakin bir şekilde keki ısırdığımda Serhat, bana doğru biraz eğildi ve Anıl’ı eliyle gösterdi. “İnanması biraz güç ama o dört yıllık Ekonomi ve Finans okuyor.”

Şaşırdığımda “Küçüklüğümden beri turizm okumak istemiştim oysaki,” dedi Anıl ve kahverengi şapkasını tersinden taktı bana bakarken.

Dayanamadım ve Serhat’a doğru döndüm, bir an yüzlerimiz çok yakındı ama gülüyordum. “Anıl için İslam iktisadı ve Finans diyeceksin sanmıştım.”

Cümleme kahkaha attılar.

“Ben işletme okuyorum zaten.” Serdar bir şeyler yemeyi bırakmıştı.

Serkan iletişimi reddettiğinde Serhat bana biraz daha eğildi, sanki bana hepsini tanıtmak istercesine Serkan’ı göz hapsine tuttuğunda “En şaşıracağın belki Serkan çünkü Ergoterapi okuyor.”

“İnanamıyorum,” dedim hayretle.

Anıl bana bakarken eliyle Serhat’ı gösterdi, sanki bana şu an uzak davranmıyor gibiydi. “Yanındaki şahıs da Fizik okuyor bu arada, aklın alabiliyor mu?”

“Ne kadar da intiharlık bir bölüm ama,” diye konuştu Şevval.

“Lütfen bölümüme laf etmeyin.”

Belki de ilk kez Serhat’a doğru dönüp onun gözlerine bakmıştım çünkü ona döndüğümde gözlerine bakamıyordum. “Ben hiç anlamam fizikten ve sürekli de fizik çalışmayı reddederim.”

Şevval arkamdan eliyle Serhat’ı işaret etti. “Bunun sınıfındakiler alttan ders almaktan mezun olamıyorlar, görmeniz lazım öğrencilikten çıkmış ak sakallı seyrek saçlı dedeye dönmüşler.”

Herkes kahkaha attığında ben de gülerek önüme dönmüştüm. Serhat şimdi de önümdeki bisküvinin paketini açmıştı yemem için sonra da daha bitmemiş bardağımı soğuk çayla tamamladı. Bu tarz başkaları tarafından fark edilmeyen ufak hareketlerinden büyük bir şekilde etkileniyordum.

“Sen hangi bölümü istiyorsun?” diye sordu Serdar, Şevval’e.

“Düz iki yıllık Saç Bakımı ve Güzellik Hizmetleri okumayı düşünüyorum, o da dükkân açabilmek için sertifikam olsun diye. Sertifikam olsaydı şu an işletmeye başladığım bir dükkanım vardı.”

Serdar’ın gözleri bana doğru döndü. “Kimya, Kimya öğretmenliği ya da Kimya Mühendisliği kısacası Kimya ile alakalı olan her şey.”

“Kolay bir şekilde halledersin,” dedi Serhat, beyaz çorabının üzerinden ayak bileğini kaşıdığını gördüm. “Abartısız, normal bir çalışmayla bölümün sıralamasını iyi bir şekilde tutturabilirsin.”

“Ay ben hazır güzellikten bahsetmişken,” Şevval yönünü benim tarafıma çevirdiğinde ben de ona döndüm. “Geçen bir arkadaşımla güzellik merkezine gitmiştik ve o kadar memnun kaldım ki, bence oraya seninle de gitmeliyiz.”

Yutkunduğumda açık mavi gözlerinde bir art niyet göremedim fakat şu anki halime asla uygun değildi teklifi hatta sus pus olmuştum çünkü saçlarımı yeni kesmiştim ve hiçbir şekilde yamuklarını düzeltmemiştim. Şu an fazlasıyla kabuğuma çekilmek ve görünmemek istiyordum, saçlarıma bakmasınlar istiyordum. Serhat’ın şapkasını takarken saçlarımı hiç düzeltmemiştim, acaba nasıl görünüyordu dışarıdan?

Şevval bir cevap vermediğimi gördüğü halde bile aslında hiç yanlış düşünmedi ve kötü bir niyetle de konuşmadığının farkındaydım. “Saç rengin çok farklı ve doğal. Bir bakım yaptırırız ve pasparlak görünürler.”

Ben sadece dudaklarımı yaladığımda “Sen de herkesi kuaföre götürmeye çalışıyorsun,” diye arkamdan konuştu Serhat. Söz sırasını benden aldığı için sevinmiştim.

“Ne yapayım?” dedi Şevval gülümserken. “Ben sadece sevdiklerime yaparım bu teklifi yoksa benim lügatımda öylesine birileriyle herhangi bir yere gitmek yoktur, bilirsin.”

Hangi cümle etki etti bilmiyordum fakat “Müge eksik şu an bu masada,” diye bir anda Müge’yi andı Anıl. Olumsuz bir baş sallamasıyla bana döndü. “Kuzen değil misiniz siz neden aynı lisede okumuyorsunuz? Ne güzel beraber takılırdınız işte, o da burada olurdu.”

Müge lafını duyan Serkan kaşlarını bir şey anlamamışçasına çattı, galiba Anıl’ın Müge’yi nereden tanıdığını düşünmüştü.

Serdar etrafını beğeniyle izledi bir an. “Masanın kalabalıklığı çok hoşuma gitti.”

“Ohoo,” derken Serhat, onunla oturuşlarımızın yakınlığını düşündüm, dışarıdan bakıldığında temas halindeymişiz gibi görünebilirdi fakat aramızda sıfır temas vardı. “Daha bu ne ki? Rahat beş altı kişi eksiğimiz var.”

Kimseyi tanımadığım için yorum yapamıyordum, zaten onlar benden önce de beraber takılan bir tayfaydı ve ben sonradan dahil olmuş gibi bir şeydim hatta hala bu ortamda bulunmamı gerektirecek bir neden arıyordum içimde.

Benzetme yapmaya çalışıyordum, mesela bu masada üç kişi zaten kardeşti, Anıl üç kardeşin arkadaşı ve Şevval’in de Serhat’ı uzun zamandır tanıdığını düşünüyordum. Anıl ile uzaktan bir akrabalığımız olabilirdi ama bu onlarla tanıştığımız aynı zaman diliminde öğrenilmişti hemen hemen ve bu kısacık zaman aralığı onların yanında durmamı gerektirir miydi? Anıl haklıydı, Müge mesela şu an yanımda olsaydı belki ben de bu masadan kalkmayı düşünmezdim hatta Müge ile aynı liseyi okusaydık yüksek ihtimalle arkadaş olmaya çalışma gözüyle bakmazdım kimseye.

Şevval hepimizin giyinişine göz gezdirdi. “Ekim ayında olmamıza rağmen hepimizin yaz ayındaymışız gibi tişört giymesi peki.”

“İzmir havası işte,” dedi Serdar. “Sıcaklığı Adana’yla yarışır üstüne bir de kışa geç girecekmişiz gibi hissediyorum ama var ya burada kar yağmıyor diye soğuk hiçbir şekilde çatlamıyor. Şu İzmir topraklarına kar yağsa bu kadar can acıtan bir soğuk olmazdı.”

“O değil de,” Serhat dilim kekten ağzına attı ardından da sol kolunu kaşıdı. “Benim canım inanılmaz derecede rakı çekti.”

Anıl hoşnutla içtiği soğuk çayı rakı kelimesini duyduktan sonra hoşnutsuz içti sanki. “Ben varım, her an her zaman her yerde.”

“Alkol kullanmam ama rakıya da hayır diyemem.”

Şevval, Serdar’ı süzdü, takdir edercesine. “Zaten seçkin insanlar ya rakı ya da şarap içerler.” Serhat’a bakmaya çalıştı. “Mangal falan mı yapsak ne yapsak yanında?”

Ben galiba yine köşeme çekilmek istiyordum. Bu tarz aktivitelerden öyle uzaktım ki bile değil ben bu tarz aktivitelerin varlığından habersizdim.

“Benim evin bahçesini kullanabilirsiniz hatta her şeyi ben karşılarım ama mangala dokunmam söyleyeyim şimdiden.”

“Sen de iyice abartmaya başladın,” dedi Şevval, Serdar’a boş boş bakarken. “Ben mi yakacağım ateşi?”

“Ben hallederim.”