SİYAH YALAN – 20. FACİA

Kafamda her zaman iki seri olma düşüncesi vardı, şimdi ise ilk kitabın finalini yüklüyorum. Yanlış duymadınız, 20. bölüm sezon finalidir bizim ve benim için.

Her bölüm için çok güzel bir bölüm sizi bekliyor diyorum ama gerçekten de öyle. O gerçekçiliği sonuna kadar hissediyorum. Karakterlerim sizden benden insanlar.

Keyifle okuyun :)

23 Ekim Salı, 2018

Saat 16.39

Gün sonu değerlendirmesi gün bittiğinde yapılırdı ama bugün o kadar uzun bir gündü ki günün uzun oluşunu bile geçmiştim, asıl trajedi şimdi başlıyordu.

Tıkandığım bir andaydım, birçok yönden ve tıkanan sadece ben değildim bütün aile fertleriydi. Annem babama tıkanmıştı, babam hepimize ve kız kardeşlerim de bana ve babama karşı bu şekildeydi.

Ev yine soğuktu her ne kadar içerisi sıcak olsa da. Babamın nefesi soğutuyordu, annemin nefesi soğutuyordu, kardeşlerimin nefesi soğutuyordu ve belki de benim de nefesim soğutuyordu. Ürpermekten tüylerimi diken diken hissediyordum.

Bir tartışma çıkacağı o kadar belliydi ki, bu evde çoğu şeyi ezberden tahmin edebiliyordum artık. Biri geriliyordu birinin gerilimi ötekini geriyordu ve hepimiz gerginleşiyorduk.

Tekli koltukta oturuyordum yine, babam üçlü koltuktaydı, annem ve kız kardeşlerim ise öteki üçlü koltukta oturuyordu. Gerçek manada üşüyordum. Kimseden çıt çıkmıyordu ama bu kesinlikle sakin bir sessizlik değildi, herkes bunun farkındaydı.

Sanki tek sığınağımmış gibi odaya geçip yatağıma girmek istiyordum ama artık bu evin ortamı beni öyle bir hale sokmuştu ki gerginlik yüzünden kımıldayamıyordum bile hatta kımıldamayı geçtim konuşmak istesem konuşamayacağımı çok net bir şekilde hissedebiliyordum.

Buradan, bu salondan gitmek istiyordum deliler gibi hatta halıya basan ayaklarımı alıştırma aşaması olsun diye kımıldatmaya çalışıyordum ama bir türlü olmuyordu.

Belki de cesaretimin kırılma noktasındaydım öyle ki ayağa kalkıp odaya gidebilecektim ama annem, Cansu ve Ebru benden önce davrandılar. Üçü de sözsüz bir şekilde anlaşmış gibiydiler. Resmen koltuğa çivilenmiştim.

Yine gideceklerdi, beni hiç düşünmeden hem de. Sadece odaya gitmeyi hayal etmiştim ama artık babamın yanında kalmalıydım çünkü onu salonda tek bırakamazdım. Hislerimden, kendimden ve düşüncelerimden ama özellikle de minnet duygumdan nefret ediyordum.

“Nereye gidiyor bunlar bu saatte?”

Babamdan bir soru almıştım ve kımıldayamadığım gibi sesim de çıkamıyordu bir türlü. Bunun adı neydi? Travma mı?

Babam ya kendisi kalkacaktı annemlerin nereye gittiklerine bakmak için hatta öyleydi ki bakmakla kalmayıp annemlerin gideceği yere gitmelerini de engelleyecekti ama bunu bir faciayla yapacaktı. Facia istemiyordum, bu gerginlikten daha ağır gelirdi.

Cesareti korkudan aldım ve ayağa kalktım. Cesareti senaryonun en kötüsüne engel olma dürtümden aldım. “Şimdi sorarım baba.”

Sadece üç kelime etmiştim ve koridorda yürürken kupkuru boğazımla yutkunmaya çalışıyordum. Kalbim inanılmaz derecede çarpıyordu. Ya adımlarımı yanlış atıyordum ya da başım dönüyordu, bunu tam seçemiyordum. Tansiyonum mu vardı acaba?

Nasıl yapıyordum bilmiyordum ama kapının dışında ayakkabılarını giyen annemi ve kardeşlerimi gördüğümde bedensel olarak tamamen normal bir Hira’ya dönüşmüştüm.

Kapıya yaslanmadan bir elimle saçlarımı ağırca karıştırdım. “Babam dedi ki bu saatte nereye gidiyormuşsunuz.”

“Saat daha yeni beş oldu,” dedi Cansu gözleriyle annemin tepkisini yoklarken. “İkindiye yeni girdik sayılır.”

Yutkundum ve onları seyrettim. Bensiz gidiyorlardı, ev boğucu geliyor olabilirdi onlara ve hava almak istemeleri normaldi elbette ama ben yine bu evin içerisinde kalıyordum. Onlarla gidebilirdim, en kötü yanlarında dolaşmıyormuş gibi yapardım ama öte yandan babamı yalnız da bırakamıyordum. Hala yemek yememişti ve annemlerin ona yemek koymamasını bile kafaya takacaktı. Sorumluluk almalıydım, sorumluluk almalıydım ki facia yaşanmamalıydı.

Onlar şimdi mutlu mutlu gezeceklerdi. Kıskanç bir insan olup olmadığımı kestiremeyeceğim bir andaydım ama kız kardeşlerime inanılmaz derecede imrenmiştim. Ben neydim ki gerçekten? Sadece en büyükleri olduğum için mi hep kurban ediliyordum? Neden toplu gezmiyorduk ya da neden hepimiz bu evde kalmayı denemiyorduk? Biz neden aile olamıyorduk?

Kendimi haklı çıkartıp değil bencilce davranıp annemlerle gidebilirdim fakat annem, benimle gezeceği için mutsuz hissedecekse dışarı çıkmamın hiçbir anlamı kalmıyordu. Eğer annem ve kardeşlerim dışarıya hava almak için çıkıyorlarsa o zaman aldıkları havayı bozmamalıydım hem babam evde tek kalıyordu ve birinin ona yemek vermesi lazımdı.

Öylece dikilmeye devam ederken bir an Serhat'ı ve onun bana söylediği sözleri hatırladım. “O anki duygunu, o anki duygunun ne olduğunu duymayı hak edecek insanlara söylemekten çekinme çünkü gelecekte aynı şeyleri söyleyeceğin zaman, geçmişte söyleseydin derler ve seni takmazlar. Hislerini bilmesi gereken kişilerin seni takmayacak insanlara dönüşebileceklerini unutmadan yap bunu.”

Serhat'a uydum ve gelecekte, geçmişte hissettiklerime aşinaları olması adına hüzünle konuştum. Hayır, hüzünle konuşmamalıydım, bu acizlik olurdu. Bir robot gibi konuştum. "Sizi zorla ikna edip yanınızda mutsuz bir evlatlık çocuk gibi dolaşmama ne gerek var ki zaten?"

Kapıyı üstlerine kapattım ve sırtımı dönüp kapıya yaslandım. İçimde kalanları söylemenin beni rahatlatacağını tahmin etmiştim fakat omuzlarımdan bir yük inmiş gibi hissedeceğimi hiç düşünmemiştim. Serhat, bence yapmayan ama kendi düşüncesince hatalar yapan bir insan olmasına rağmen yine de güven verenlerden ve akılda kalanlardandı. İstediğinde sözleriyle bile kendisini, başkalarının gözünde vazgeçilmez kılabiliyordu. Mesela, şimdi birdenbire aklıma gelmesi bile bunun bir kanıtıydı.

Annemleri yolcu ettiğime göre artık salona girme zamanım gelmişti fakat şu an bu adım için herhangi bir yerden bir cesaret bulamamıştım.

Adımlarım bir ara beni salona kadar götürebilmişti daha sonrasında babamla göz göze gelmemeye çalıştım çünkü bana soru soracaktı annemlerin nereye gittiğine dair ama bir cevap veremeyecektim. Facia istemiyordum, eğer bir facianın yaşanmayacağına dair bir dayanağım olsaydı o zaman cesaretsiz olurdum, şimdi cesaretliydim. Bu farkındalık acıydı.

“Yemek boşaltayım mı sana, baba?” Annemler hakkında bir şey diyemeyecektim, facianın yaşanmasının en yüksek ihtimali sayesinde konuşamadığım halde konuşabilmiştim.

Başını salladı sadece. Bir kafa sallayış, bir evin depremi gibiydi. Kafasında kurarcasına idi.

Mutfakta hızlı bir şekilde tabaklara boşalttım yemeği, gerginliğime süre tanımak adına babamı mutfağa geç çağırabilirdim ama bunun boyutu o kadar değişikti ki babamın isteğinin bir an önce yerine gelmesi lazımdı.

Babam yemeğini yemeye başladığında onun yanında oturamadım ve ilk önce salona geçtim ama koltuğa oturmadan geri mutfağa döndüm çünkü onu öfkesiyle yalnız bırakmak istememiştim. Bütün bunları yapmak ve bu tarz dengeleyici düşüncelere sahip olmak güç şeylerdi.

“Nereye gitti bunlar?” diye sordu en sonunda babam.

“Bilmiyorum,” diyebildim kısık bir tonda önüme bakarak. Zorla yemek yiyordum çünkü ne yapmaya çalıştığımı her türlü anlamazdı babam ama yine de bir önlemdi. Yemeği kemirmem onun yanında oturmama bir bahaneydi sadece.

Babam yemeğini yerken onu yumuşatabilecek sohbetler açmayı düşünüyordum hatta ana başlıkları kafamda belirlemiştim bile. Derslerim ve öğretmenlerimle aramın iyi olduğundan ilk konuyu açıp aynı soruyu babama yönelterek geçmişini düşünmesini sağlayacaktım sonra o bana ilkokul anılarından bahsedecekti. Sonrasında annesinden de illaki bahsettiğinde baba iş çıkışı beni ara da babaanneme ziyarete gidelim diyecektim. Böyle böyle onu yumuşatmış olacaktım ama bütün bunlar sadece kafamın içinde kaldılar çünkü babamın sert çehresi ve kindar bakışları ağzımı açmama engel oldu.

Yeniden salona geçişimizden yaklaşık yirmi dakika sonra kapı çalmıştı. Annemler gelmişti ve onlara kapıyı açtığımda beraberlerinde soğuğun izini de getirmişlerdi. Tenim ürperdiğinde ben onları arkamdan benimle salona geliyorlar sanmıştım ama hepsi bizim odaya geçmişti.

Salonda babamla beraber sessiz sessiz haberleri seyrederken odadan onların sesleri geliyordu. Acaba babam onların evin neşe kaynağı olduklarını mı düşünüyordu yoksa kahkaha sesleri kinden ötürü tahammül edilemez miydi onun için?

Bir ara babam namaz kılmaya odaya gitmişti ve o esnada da annemgil salona geldiler televizyon izlemek için. Ben yine tekli koltuktaydım, annem babamın salona gelmeyeceğini düşündüğünden üçlü koltuğa uzanmıştı, Cansu da aynı annem gibi öteki üçlü koltuğa uzandığında Ebru da tekli koltuktaydı.

Babam salona uğrar mıydı uğramaz mıydı bilmiyordum ama en azından facia yaşanmazdı artık öngörülerime göre, sadece konuşmazlardı, surat asarlardı ve birbirlerini görmezden gelirlerdi.

Odamıza geçtim çünkü babam salona geçtiğinde oturacağı boş bir koltuk bulmalıydı. Ders çalışacak bir kafa hissedemediğimde okuma kitabımı alıp yatağıma geçtim. Bu yatak bu yangın yerindeki evde yanmayan tek alandı benim için.

Sırtımı yastığa yasladığımda ve kucağımdaki kitabımı okuduğumda babamın gölgesini babam açık kapıdan geçerken görmüştüm. Babam salona geçtiğinde ve yüksek ihtimalle benim boşalttığım tekli koltuğa oturduğunda salondaki gürültü hafiflemişti.

Gözlerim kitapta, aklım bugünde ve kulaklarım da salondaydı. Odadan sadece televizyonun sesi geliyordu, kitabı da aklım bugünü düşünmenin dozajını azalttığında anca anlayabiliyordum.

Bir ara telefonum titremişti.

Serhat: Nasılsın?

Gülümsemiştim.

İyiyim, sen?

Serhat: İyiyim.

Serhat: Ve…

Serhat: Hatırlamadığın şeyleri anlatmadığım ne malum?

Anlamadım.

Yine anlamadığım bir dilde, karman çorman konuşacak sanmıştım.

Serhat: Bugün duvarı saçlarının rengine boyamıştık, fark etmedin. Şarkıda da geçiyordu: Karşında gözleri kör biri…

Serhat: Gururundan kimseden bir şey yemeyen birini yani seni evimde hizmet mantığında çalıştırıp karpuz yedirdim. Yine karşında gözleri kör biri…

Serhat: Tiner, duvar boyası mesela sana saçlarını hatırlatmadı, sen unutuyorsun.

Serhat: Karşımda gözleri kör biri istemiyorum.

Bir an kendimden utanmıştım, Serhat farkına varamadığım şeyler yapıyordu üzerimde ve ben de onun yanında bir aptal gibi her şeye uyuyordum. Bilinçli yaptığı hiçbir şeyi anlamadığımın da bilincindeydi.

Aklımla oynama. Ben senin kadar karmakarışık düşünemiyorum. İyi geceler.

Dakikalar geçti ve tam kafamı toparlayabildiğim ve kitabı anlayabildiğim bir vakit babamın telefonu çaldı, uzun bir süre sonra salonda televizyon sesi hariç kulakları belli bir süre sonra rahatsız eden o tiz melodiyi işittim.

“Alo?” Kulak kabarttım. “Efendim Necati?”

Necati eniştem babamı neden aramıştı ki? Eniştemi hiç sevmezdim ve o adamdan da hayırlı hiçbir şey görmemiştim, beklemiyordum da.

“Bu saatte gelemeyiz.”

Sanırım teyzemlere çay içmeye davet edilmiştik.

“Yok, yok. Geç oldu saat.”

Babam kabul etmezdi elbette ama ailecek bir yere gitmek evdeki bu soğukluğu eritirdi sanırım.

“Misafir kim?” diye sordu babam. “Yok ya gelmeyiz biz geç oldu. Selamımı iletirsin.”

Babam telefonu kapatacaktı ama eniştem izin vermiyor gibiydi.

“Kiminle gördün?” dediğinde babam keskin ve hızlı bir tonda bütün bedenimi ani bir elektrik akımı rehin almıştı. Sanki eniştem beni Serhat’ın evine giderken görmüştü ve bu durumu dolandıra dolandıra anlatmaya çalışıyordu babama.

Ne yapacağımı bilemediğimde farkında olduğum tek duygu bedenimde hissettiğim korkunun seviyesiydi. Ürkünçtü.

“Yok bacanak,” dedi babam, titreyen ve terlemiş ellerimi yorgana sildim. “Görmedim ben.”

Sanırım benden bahsetmiyorlardı ama yine de Necati eniştemden her şeyi beklerdim. Hakikati ve yalanı bir arada götürebilirdi kendisi.

Saniyelik yüksek seviyeli korkuyu atlatmayı başardığımda salonu dinlemeye devam ediyordum.

“Hmm,” dedi babam sorgularcasına. Bu Necati eniştem yine neyi karıştırıyordu acaba? “Öyle mi olmuş?” Annemlerin eniştemin sesini işittiklerine emindim ama ben odada olduğumdan o adamın sesini duyamıyordum. “Yok, haberim yoktu.”

Cansu’nun olumsuz ve kısa süren bir ses çıkarttığını duydum.

“Tamam, tamam. Ben de senin eve getirdiğini sanıyordum ya. Tamam bacanak, görüşürüz. Selam söyle tekrardan.”

Ne olduğunu anlamamıştım ama annemler anlamış gibilerdi çünkü duyuyorlardı. Babamın bir şey söylemesini bekledim ama salonda yine sadece televizyonun sesini işittim.

“Neyin yalanını söylüyorsunuz bana?” dedi babam en sonunda.

“Yine ne diyorsun sen?” diye girişti annem anında.

Pür dikkat kesilmiştim ama bu sefer facia olduğunu anlamıştım, kaskatı kesilecektim.

“Hani Necati bırakmıştı sizi geçen eve?”

Anlamaya başlamıştım. Babamın bizi eve Necati eniştemin bıraktığını sanmasıydı olay hatta yalanı annemin tavsiyesi üzerine ben söylemiştim. O gün bizi eve Fırat amca bırakmıştı ve babam bunu öğrenmişti Necati eniştemden.

Annem, babama bir cevap veremediğinde “Konuşsana kadın!” diye bağırdı babam felaket bir tonda.

Hayatımız da hep böyleydi. Mutlu olduğumuzda hep mutluyduk, tüm mutluluklar aynı anda yaşanırdı. Bu iyi olandı. Ama mutsuz olduğumuzda tüm olumsuzluklar üst üste gelirdi. Tıpkı şimdiki gibi. Babam bir şeye sinirlenmişti ve o sinirlendiği olay yetmemiş gibi bir de bu çıkmıştı. Sanki kader bu ortamın yıkılması için tüm kozlarını şimdi kullanıyordu. Her şey üst üste gelişiyordu. Ve ben her zamankinden daha fazla konuşamayacağımı hissediyordum.

Babam o kadar ani ayağa kalkmıştı ki koltuktan çıkan ses ve annem ve kardeşlerimin korku dolu nefeslerini ta buradan duyabilmiştim.

“Neyin yalanını söylüyorsun!?”

Babam o kadar bağırmıştı ki kulaklarım uğuldamıştı, korkudan yüzüme sıcak basıyordu, gerginlikten hareket edemiyordum.

Kız kardeşlerimden ötürü annemin ayağa kalktığını ve kardeşlerimin önüne geçtiğini anlayabiliyordum ama annem daha konuşamadan tokat sesini ve çığlığı duydum. O kadar korkmuştum ki sağ dizim titremeye başlamıştı.

“Kafanıza göre dışarı çıkamazsınız!” Bir şiddet sesi daha duyduğumda sol gözümden bir yaş düştü. “Elalemin arabasına binemezsiniz! Ben anlamıyor muyum sanki ne haltlar çevirdiğinizi?! Yok izinsiz dışarı çıkmalar, surat asmalar, konuşmamalar, eve geç gelmeler, yalan söylemeler...”

“Yete-” Annem daha konuşamadan yine yüzünde bir ses patlamıştı.

“Yalan söylediğine göre vardır bir sebebi! Adamın büyük oğlu var, kızlarınla aynı arabaya bindirmekten utanmıyor musun?”

Salonda kargaşa vardı, Ebru’nun ağlayışını duyuyordum, Cansu bir yandan ağlayıp bir yandan da “Annemin saçlarını bırak!” diye bağırıyordu ve yüksek ihtimalle o da şiddet görüyordu araya her girdiğinde, annem çığlık atıyordu, babam bağırmaya devam ediyordu ve ben kaskatı kesilmiştim. Oraya gidemiyordum.

“Yeter.” Küçük bir kelime çok büyük bir anlam ifade edebilirdi. Ellerim kulaklarımdaydı. “Yeter.” Ne zaman son bulacaktı bu? “Artık yeter,” annemin yarım kalan yeter kelimesini tamamlıyor gibiydim, “yeter artık, bitsin.”

Farkında olmadan çok fazla ağlamıştım, üzerimdeki üstümle yüzümü sildiğimde resmen biri üzerime bir bardak su boşaltmış gibiydi.

En sonunda babamın salondan çıktığını anladığımda hıncını alamadı ve tuvaletin kapısına yumruk attı sonra da odasından montunu alıp evden kapıyı çarparak çıktı.

Titreyen ellerimle bir kez daha yüzümü temizlediğimde gözlerimi sıkıca kapatıp yorganın altına girdim ve kulaklarıma baskı uyguladım. Salondaki ağlama seslerini duymaya gücüm yetmiyordu, kaldıramıyordum. Kendimden utanıyordum, hareket edemeyişimden utanıyordum, ağlayışımdan utanıyordum, salona gidemeyişimden utanıyordum, araya giremeyişimden utanıyordum.

Facianın yaşanmaması için verdiğim çaba facia yaşanırken ortadan kayboluyordu.

Babam eve gelmemişti, ben yatağımdan çıkmadan ağlayışımı sürdürmüştüm ve annemler de evin kapısını kilitlemişlerdi. Annem ağlarken kardeşlerim teselli ediyordu sonra annem ağlamamaya çalıştığında kardeşlerim ağlamaya başlıyordu. En sonunda salonda ağlayarak uykuya dalmışlardı.

Terlemekten, akan burnumdan ve gözyaşlarımdan yatağım ıpıslak olmuştu, uyuyamıyordum ve gözlerim acıyordu. Bütün hislerim birbirine dolanıp düğümlenmiş bir ip yumağı gibiydi.

Haklı olup olmamak ya da doğruyu yapıp yapmamak umurumda değildi, Necati eniştemden nefret ediyordum. Ne olursa olsun çekirdek bir aileye dışarıdan müdahale edilmemeliydi. Ki annemin yalanının başlangıcı bile babamın üzerimizde kurduğu ürkünç baskıdandı. Kızmayacağını bilse annem yalan söyleme ihtiyacı duymazdı bile.

Korkunun başladığı yerde yalanın kaynağı yeşerirdi.

İnsanlar, neden kötü bir kişi olup da kötülük yapardı? Toplumda yer edinme çabasından veya kendi şanslarını yaratmak için mi? Kötülerin şansı belki de buradan geliyordu çünkü nerede bir kötü görsem, tüm olaylarda o kişinin hep şanslı olduğunu da görmüştüm. Kötüler, kötülük yaparak kendi şanslarını elde ediyorlardı ve bu dünya sadece kötülere güzeldi. Necati eniştem kötüydü, babamı arama amacı bile evine çaya davet etmesi değil bütün bunları anlatmak için kendine bir ortam yaratmasıydı.

Bu boğucu ve kasvetli evden gitmek isterdim, akan burnumu ve gözyaşlarımı silip yataktan çıktığımda bile ağlamaya devam ediyordum, kısa bir an başım dönmüştü.

Saatin kaç olduğunu bilmiyordum, etraf karanlıktı ve bu karanlıktan bile tuvaletin kapısına atılan yumrukla oluşan oyuğu görebilmiştim.

Salonun önünden geçerken nefes bile almadım uyanmasınlar diye, ağlayarak uykuya daldıklarından huzursuz olduklarını anlayabiliyordum.

Mutfağa girdiğimde balkon kapısını olabildiğince sessiz bir şekilde açmaya çalıştım ve küçücük kısımdan balkona geçtim.

O kadar takatim yoktu ki üzerimde hiçbir şey olmadığı halde soğuğu hissedemedim çünkü bedenimin üşümesine alışmıştım. Ellerim ve ayaklarım her zaman soğuktular ama mutsuzken ve ağladığım vakitlerde ayrı bir buz kesiyorlardı.

Balkonun demirlerine tutundum, ısı farkı o kadar azdı ki ellerimin üzerinde fazladan bir soğukluk hissedememiştim bile.

Karanlıktan korkmazdım ama karanlık korkunçtu ve bunun sebebi de içinde bizi nelerin beklediğini bilemememizdendi. Derin bir nefes alıp gökyüzüne baktım; karanlıktı, tek bir yıldız bile yoktu ama korkunç gelmemişti.

Yeniden aşağı baktığımda gözyaşlarım intihar etmişti. Bu evden de benden de kurtulmuşlardı.

Ölüm özgürlüktür.

Hiçbir zaman kısıtlanmayı sevmemiştim ama bu evde kendimi kanatsız bir kelebeğe benzetirdim. O kelebeğin kanatları, kendilerini herkesin hükmedicisi sanan ve kendini üstün gören kişiler tarafından sökülmüştü.

Ben kanatsızdım.

Tırtıl ölmüştü.

Sıra kelebekteydi.

Ölüm özgürlüktü.

Demir parmaklıklara yaslandım biraz daha, gözlerim aşağıya kilitlenmişti.

İstesem o kanatları kendim inşa edip uçabilirdim fakat bunun için de hükmedicilerimi terk edip kendi başımın çaresine bakmam gerekirdi. Tüm cesaretimle onlara baş kaldırmalıydım fakat ben, beni kısıtlamalarına rağmen hiçbir şekilde onların kalbini kıramazdım. Çünkü içimdeki minnet duygusu vicdanımı rahatsız ediyordu. Çünkü onlar beni büyütmüştü ve yine onlar beni beslemişlerdi. Üstelik yine ve yine onlar, beni bugüne kadar okutmuşlardı.

Madem kurtuluş yoktu, o zaman kurtuluş yolu yaratılırdı. Demir parmaklıklardan aşağıya doğru eğildim.

Ben kanatsızdım.

Tırtıl sürünmüştü.

Kelebek yürüdü.

Ölüm özgürlüktü.

Keşke bencil bir insan olabilseydim.

Keşke sadece kendimi düşünebileceğim bir hayat yaşasaydım ve yine keşke onlara minnet duygusu besleyeceğim bir çevrem olmasaydı.

Bir bacağımı balkondan aşağı sarkıttım.

Ben kanatsızdım.

Tırtıl kozaya sahipti.

Kelebek renklense de kozayı reddedemezdi.

İşte bu yüzden ölüm özgürlüktü.

Serhat'ı düşündüm. Kardeşleri dışında bir ailesi yoktu. Özgürdü. Özgür olabilmek için annenin ve babanın olmaması mı gerekiyordu? Hayır. Anne ve baba mutluluktu. Özgürlüğünün yanında mutlaka olması gereken mutluluk. Ama benim annem ve babam beni mutlu etmiyordu, üstüne üstlük ben mutlu değildim, özgür de değildim.

Serhat'ın tek büyüdüğü gibi keşke beni büyüten insanlar olmasaydı ve ben kendi ayaklarımın üstünde kalarak büyüseydim. O zaman kimseye hesap vermeden yaşayabilirdim. Ve kendimi kandırıyordum. Bütün her şeyde kendimi kandırıyordum. Derdim hesap vermek falan değildi. Çünkü ailenin canı yandığında senin de canın yanardı. Bağımlı olduğun bir insan topluluğu vardı. Acıları acındı. Özgürlük kolaya kaçmaktı. Kimsesiz olsaydım uğuruna üzülebileceğim bir aileye sahip olmazdım. Asıl olay buydu.

Ne kadar yakının varsa o kadar gözyaşın vardı. Serkan böyle söylemişti.

Özgürlük kolaya kaçmaktı.

Ölüm pes etmekti.

Aklımı toparlayabildiğimde balkondan kendimi sarkıtmaya çalıştığımı fark ettim ve kendimden korktum. Neyin kolayına kaçmaktı bu? Neyin hesabıydı? Neyin korkaklığıydı?

Soğuğu hissedebildiğimde ve kendime geldiğimi hissettiğimde geriye adımladım, yutkundum, derin bir nefes aldım ve yüzümü ovuşturdum.

Her şeyden vazgeçtiğim o anda, aslında her şeyin daha yeni başladığını fark etmiştim. Ben Hira Taşdelen’dim. Yarını görebilirdim, ertesi günle yüzleşebilirdim ve ondan sonraki günden de korkum yoktu.

Varlığını unuttuğum cebimdeki telefonum titredi yeniden.

Serhat: Sizin evin oralara geleceğim işim çıktığından. Eğer hala uyumadıysan balkona çıkar mısın bir dakikalığına? Seni görmek istedim.

Kalbim korkuyla çarptığında ve bünyemin artık kaldırmadığına şahit olduğumda aceleyle mutfağa girdim ve balkonun kapısını kapattım. Etrafta araba yoktu ama o kadar paranoyaklaşma evresindeydim ki onun yaptığım şeyi görme ihtimalinden ötürü böyle bir mesaj attığını düşünmeye başlamıştım.

Gelme, yazamadım. Çünkü onun iyi niyetli olduğunu biliyordum. Ufacık bir kelime birçok şey ifade edebilirdi ve yine küçücük bir kelime birçok kalp de kırabilirdi. Serhat’ın kalbinin temiz olduğunu biliyordum. Toplasak boyu beş santimi bile geçemeyecek o minicik söz, koca bir adamı yıkmaktan ziyade üzebilirdi ya da ben normal bir kafada olmadığımdan böyle abartılı düşünüyordum.

Mesajı üst bildirimde tutmaya devam ettim görüldü olmasın diye, böylelikle uyuduğumu düşünürdü. Yalan söyleme huyumdan canım sıkılmaya başlamıştı ama artık bunun nedenini daha iyi anlayabiliyordum; yetiştirilme biçimi ve ev ortamı beni bugünkü Hira yapmıştı.

Daha uyumadım ve müsait değilim yarın okulda görüşürüz demenin neyi zor geldi bilmiyordum ama telefonumu bıraktım ve buz gibi bedenimle yatağıma geçtim, yastık gözyaşlarımla ıslandığından rahatsız oldum sonra yastığı ters çevirdim ve o şekilde uyumaya çalıştım.

24 Ekim Çarşamba, 2018

Daha kaç kez ağlayarak uykuya dalacaktım geceleri ve daha kaç kez huzursuz uykularımdan uyanmaya devam edecektim? Ne zaman gülümseyerek uyuyup sabahına mutlu hissederek uyanacaktım?

Ağlamaktan, gece korkudan ara ara uyanmaktan ve gerginlikten başım çatlayarak güne başlamıştım hatta o kadar erken başlamıştım ki güne sanki hiç uyumamış gibiydim. Babam evde değildi ve evde olsaydı normalde bu saatler onun işe gitme saati bile değildi.

Gözlerim ağlamaktan şişmişlerdi ve buzdolabından aldığım donmuş eti gözlerime tutuyordum yaptığım eylemin doğruluğundan ya da yanlışlığından habersiz. Odada ışık açık bir şekilde gözlerimin inmesini bekledim, bir yandan da annemler salonda uyanmasınlar diye ses çıkartmamaya çalışıyordum.

Fırsat buydu sanırım, okul. Okul için saat daha çok erkendi ama temiz hava almak için bahanem vardı en azından. Bazen düşünürdüm, okulum olmasaydı bu evden nasıl çıkabilirdim diye.

Telefonuma bakmayı akıl edebildiğimde saatin gecenin dört çeyrek olduğunu fark ettim ve gecenin üç buçuğunda Serhat’tan bir mesaj daha gelmişti. O ara ara uykudan uyandığında mı yazıyordu yoksa hiç mi uyumuyordu?

Serhat: Okulda görüşelim.

Mesajın bildirimine yine dokunmadım, bir mesaj da atmadım belki uyuyordur diye belki de kendimden utandığımdan.

Annemlerin salonda uyuyuşlarını seyretmiştim bir beş dakika kadar. İzlediğim huzursuz uykularıydı. İzlediğim uyurken bile gergin yüzleriydi. İzlediğim çaresizlikti. İzlediğim aralarındaki görünmez ellerin birbirlerini tutuyor olmasıydı. İzlediğim kenetlenmeydi. İzlediğim korkaklığa başkaldırmaydı. İzlediğim acıydı. İzlediğim kurumuş gözyaşlarıydı. İzlediğim ayna ve yansımasıydı.

Yeniden odama dönmüştüm. Okula gitme bahanesiyle dışarı çıkıp hava almak istiyordum ama bir yandan da otobüs seferlerinin daha başlamadığını biliyordum.

Banyoya geçip sıcak suyla güzelce duş aldım ama bedenimden akıp giden su benden hiçbir şey götürmedi.

Bedenimi kuruladığımda beyaz kapüşonlu sweatshirtimi geçirmiştim üzerime ve altıma da kalın siyah eşofman altımı giymiştim. Saçlarım zaten kısacıktı, havluyla üzerinden birkaç tur geçtiğimde tıpkı erkeklerin saçları gibi hemen kuruyordu. Gerçi saçlarım hala nemliydiler ama sweatshirtimin kapüşonunu geçirmiştim başıma. Kalın beyaz çorap ve bu sefer ceket yerine siyah montumu almıştım üzerime. Hava soğuktu ama benim bedenimde ayrı bir üşüme vardı. Bir türlü ısınamıyordum.

Saçlarımın nemli oluşu boynumun üşümesini sağlıyordu hatta boynumu da tutulacakmış gibi hissediyordum ama kurutma makinesini açamazdım. Zaten rahatsız uykuya dalmışlardı, en azından deliksiz uyumalarını istiyordum.

Bir ara bir beş dakika kadar aynadan kendimi izlemiştim. Seyrettiğim gözleri hala şiş olan bir insandı. Seyrettiğim kısa ve nemli saçlardı. Seyrettiğim saçlarımdan çok yüzümü kapatmasını istediğim kapüşonumdu. Seyrettiğim evde oluşuma ve üzerimdeki montuma rağmen üşüyen bedenimdi. Seyrettiğim gözlerimin altının hafiften morlaşmasıydı. Seyrettiğim pembeliğini kaybetmiş dudaklarımdı. Seyrettiğim zayıflığımdı. Seyrettiğim çelimsizliğimdi. Seyrettiğim kendimden utanmamdı. Seyrettiğim acizliğimdi. Seyrettiğim ayna ve yansımasıydı.

Siyah sırt çantamı sırtıma geçirdim ve telefonumla kentkartımı aldığımda koridorun sonuna kadar gittim. Ayakkabılıktan siyah botumu çıkartıyordum çünkü ayaklarım kalın beyaz çorabıma rağmen buz gibiydi.

Sessiz bir şekilde kapının kilidini açtım ve dışarı adımladığımda dış kapıyı sessiz bir şekilde arkamdan örttüm. Ya apartmanın içi buz gibiydi ya da bedenimde bir sıkıntı vardı.

Hava daha aydınlanmamıştı, saat sabahın beş küsürüydü ve bu serin esinti bedenime bir nakış gibi işlendikçe titriyordum.

Ellerim montumun cebindeyken siyah, park edilmiş bir Transporter farlarını yüzüme doğru yakmıştı. Plakası 35 AR diye başlıyordu. Düşünmüyordum. Ben yürüdükçe araç da park yerinden ayrıldı ve bana doğru geldi sonra da sollanıp geçildim. Yavaş hıza sahip bu araç bile büyük ve soğuk bir esinti vermişti bana. Ürperiyordum.

Durakta kimse yoktu hatta direkt caddede kimsenin olmadığını söyleyebilirdim ama sonra karşı kaldırımda bir kız fark ettim. Kaldırıma çökmüştü, benim yaşlarımda gibiydi hatta o da kapüşonunu takmıştı ama uzun saçları yine de görünüyordu. Yüzünü dizlerine gömmüştü.

Onun yanına gidebilirdim, iyi olup olmadığını veya bu saatte neden dışarıda, bir kaldırımda oturduğunu sorabilirdim ama acıya saygı duydum ve tam onun karşısına denk gelecek şekilde ben de buz gibi kaldırıma çöktüm.

Bu da ayna ve yansımasıydı.

Ayıktım, kapüşonumla olabildiğince yüzümü örtmeye çalışıyordum ama hiçbir şekilde karşı kaldırımdaki kız gibi alnımı dizlerime yaslamadım. Bazen aramızdan arabalar geçiyordu, o kımıltısızdı ve ben de üşüyordum bir yandan da düşünceliydim. Gerçi düşünemiyordum mesela ne zaman eski okulumuza döneceğimizi bir türlü hesaplayamamıştım ya da evin durumunu ya da bana doğru gelen 712’ye ne zaman binmeyi bırakacağımı veya bu otobüsle nasıl bir bağımın kurulacağını... Hiçbir şeyi düşünemiyordum.

Kaldırımdan kalkıp otobüsün önümde duruşunu seyrettim, o sırada karşı kaldırımdaki kız başını dizlerinden kaldırdı ve elleriyle yüzünü sildi veya gözyaşlarını.

Hava hala aydınlanmamıştı ve bindiğim 712 günün ilk seferiydi, otobüste bir iki fabrika işçisi hariç hiç kimse yoktu. Cam kenarından istediğim yere oturmuştum, otobüsün içini ısıtan sıcak hava üfürüğü tam ayaklarımın altındaydı ve otobüs hareket ettiğinde kaldırımdaki kızla göz göze geldim. Otobüste itina ile beni gözleriyle seçip bana bakan uzun kahverengi saçlı kız başını eğip acıyla gülümsedi. Azelya. Büyük bir nefes verdim. Düşünmedim.

Bütün bir otobüs yolculuğumda sanki her gün gelip gittiğim bu yol gözlerime kartpostal manzarası gibi görünmüştü. Hava kızıllaşmaya başlıyordu, ben ısınıyordum, evlerinde uyuyan insanlar vardı, ışıkları yanmış gecekondular da öyle. Sabahın köründe para kazanmak için çalışmaya giden insanları görüyordum, şoför üzerinden ceketini hala çıkartmamıştı, konumlarımızı gösteren tabelalar vardı. Tek tük bizimle yolda olan araçlar, hikâyeleri olan insanlar ve bir yere ulaşmaya çalışan kişiler…

Işığı yanan ya da yanmayan her evin hikâyesini merak ettiğim gibi bizim evin camına bakıp da içeriyi merak eden birileri var mıydı acaba?

Otobüsten indiğimde ve kampüse girdiğimde güvenliğin uykulu gözleriyle benim uykulu gözlerim sohbet etmişti. Otopark tarafında park edilmiş araç sayısı bile tek tüktü. Üşüyordum hala ama binaya girmeden önce bahçede banklardan birinde oturdum bir müddet. Neyi düşünüp sorguladığımı bilmiyordum, bilinçsiz bilinç halinde gibiydim ama bedenimin daha fazla üşümesine dayanamadım ve binaya giriş yaptım.

Merdivenlere yönelmeden önce arkası dönük bir öğretmen görmüştüm uzaktan. Siyah takım bir elbise giymişti ve siyah gür saçları vardı, uzun ve yapılıydı ama sorguladığım tek şey daha derslerin başlamasına uzun bir süre varken hocanın bu saatte okulda ne işinin olduğuydu. Uzun erkek bir hoca olarak o kişinin Mazlum öğretmenimiz olduğunu düşünebilirdim ama duruş ve yaş farkı var gibiydi, sanırım bu öğretmen yeni gelmişti okulumuza.

Sabahın erken saatini benimle paylaşan bu hoca da ayna ve yansıması olabilir miydi? Öteki türlü neden sıcak yataktan çıkardı ki insan henüz sana sarılan yorgandan ayrılma vakti de gelmemişken?

Sınıfta kimse olmadığı halde kapüşonumu çıkartmamıştım. Biraz biyoloji ezberi yaptıktan sonra bana keyif veren kimya test kitabımdan kimya soruları çözmüştüm hatta o kadar odaklanmıştım ki evi ve sınıfı unutmuştum.

Kardeşlerim yüksek ihtimalle okula gitmezlerdi bugün ve ben bütün gün okulda olacaktım sanırım, bir aksilik olmadığı sürece.

Sınıfın kapısı sert bir şekilde kapandığında içeri edebiyat hocamız girmişti bile, kimya kitabımı çantama atmıştım mecbur. Hatta mecburiyetten kapüşonumu da indirmiştim. Kısa saçlarım sanat eseriyse sınıfımdakiler de sanatçı oluyorlardı.

Evden çıkmaya bahane olan okulum bile nefesimi keserken ben hala neyin çabasını veriyordum ki? Sonra neyse dedim kendi kendime, direnebildiğim ve çabalayabildiğim son noktaya kadar pes etmemeliydim.

Karnımda hafif bir sancı vardı ama derse odaklanmama engel olan düşüncelerimdi. Düşündükçe ağlayasım geliyordu ve ağlamamak için de ders dinlemeye çalışıyordum ve bu bir kısır döngü haline gelmişti.

İlk teneffüste boğulacakmış gibi hissettiğimden yalnızlığımı hiçbir şekilde umursamadım ve bahçeye çıktım. Tek başıma binamıza yaslı bankta kapüşonumu yeniden başıma geçirmiş bir halde oturuyordum. Karnımda hala sancım vardı, üşüyordum ve ellerim montumun cebinde olduğu halde ısınmıyordu, ayaklarım botuma rağmen buz kesilmişti.

Sonra evden para almadan ve kahvaltı etmeden çıktığımı hatırladım. Ve tabii ki de umursamadım çünkü bu ruh halinde hiçbir şekilde yemek yiyesim gelmiyordu zaten paraya da ihtiyacım olmazdı.

Bir anda sol tarafıma biri çöktüğünde korkudan olsa gerek kapüşonumu indirip yanımdakine baktım, bu kişinin Serkan olduğunu gördüğümde olabilecek en sessiz şekilde nefesimi verdim ve irileşen gözlerimle önüme döndüm.

“Yanına geldim,” dedi ağır ve devrik bir şekilde. “Tek olduğunu görünce.”

O çok yapılıydı hatta o en yapılılarıydı, çok güçlüydü ve devasaydı, okyanus mavisi gözleri sert bakardı ve dün gece evde olanları düşündükçe onun şiddete eğilimli olup olmadığını sorguluyordum. Hatta babamın beni bir erkekle yan yana görmediği halde kıyameti koparışlarını düşündükçe Serkan’ın yanından kalkasım gelmişti hiç istemesem de.

Yutkunduğumda teneffüs daha bitmediği halde sınıfa gitmek için ayağa kalkıyordum ama önümü Serdar kesti.

“Selam,” dedi gözlerini yumup açarak.

Solumda oturan Serkan simsiyahtı ve Serdar da yine apaydınlıktı.

Geri banka oturduğumda oturduğum yerden başımı kaldırarak Serdar’ın şeffaf gözlerine baktım, neşeli gözlerinin en derinlerinde ikinci bir taraf vardı, burada gözler kan çanağıydı ve sadece ikinci kısım ayna ve yansıması olabilirdi. Benim gözlerimin şişkinliğinin inip inmediğini hatırlamadığım için önüme döndüm ve kapüşonumu geri takıp daha fazla örttüm.

Serdar sanırım, hatta olması gerektiği gibi bir şeylerin ters gittiğini anlıyordu, ayakkabısıyla dikkatimi ona vermem için daha doğrusu onun yüzüne bakayım diye botumun üzerine bastığında çıplak bacaklarını görmüştüm.

“Bu havada, bu soğukta şort mu giydin?” dedim anında ve gözlerim irice açıldı.

“Hava o kadar da soğuk değil ki prenses,” dediğinde bacağındaki kara Mamba dövmesini hafif eğilerek kaşımıştı.

“Hava buz gibi,” dedim durgun bir tonda. Ellerim o kadar buz kesmişti ki montumun cebinde yumruk yapmıştım ve sıkıyordum öte yandan karnımdaki sancım da artıyordu.

Serdar önümde dikilmeye devam ettiğinde elini omzuma koydu ve kapüşonumun altından irkilmemeye çalıştım. O da her ne kadar beyefendi gibi dursa da gücü kuvveti yerindeydi ve neden şiddete eğilimli biri çıkmasındı ki? “Senin ruhun üşüyor sanırım.”

Sadece Serdar’ın düşüncesine zıt bir şey dememek adına ama en çok da elini omzumdan çekmesi için huyuna konuştum. “Haklısın,” dedim soğuk bir tonda. “Olabilir.”

“Ne demiştik?” dedi Serkan bana hitaben ama başını kaldırıp Serdar’a baktığında. “Ne kadar yakının varsa o kadar gözyaşın vardır.”

Bu belki bana bir ima olabilirdi ama çoğunlukla Serdar’a gibiydi.

“Ve yine ne demiştik?” dedi Serkan ama bu sefer önüne dönmüştü. “Nefret ettiğin bazı insanlardan ayrılamıyorsun çünkü onlarla ömür boyu süregelecek olan bir kan bağın var.”

Serdar yüzündeki durgun ama neşeli ifadesiyle gülümsedi ve yeniden bana döndü. “Konuşmak istersen ya da bir şeye ihtiyacın olursa beni bulabilirsin. Çekineceğin bir insan değilim.” Serkan’a baktı. “Beş karış suratınla öylece oturmak yerine iki güler misin abicim.” Bir adım geri gitti. “Hatta ikiniz de gülümseyin de öyle geçeyim derse.”

Bedenim soğuktan kaskatı kesilmişti ve burada öylece oturmak sanki ajitasyon yapıyormuşum gibi hissettirmişti. Serkan’ı bilmiyordum ama kapüşonumun altından Serdar’ın göreceği şekilde gülümsedim hatta hiçbir şey yokmuş gibi de dimdik oturdum.

Bu da bir farkındalıktı, bu sefer Serkan gelmişti yanıma çünkü normalde hep ben onun yanına giderdim. Yalnız oluşumu görüp yanıma gelmesi basit ama inanılmaz bir destekti. Bu daha da gülümsememi sağladı ama içten içe her şey buruktu. Aklımın bir köşesinde babam beni iki erkekle görseydi nasıl tepki verirdi acaba diye türlü türlü düşünceler vardı.

Sessizliğimin nedeni sesimin çıktığı her an susturulmamdı, sesimin en çıkmadığı zamanlarda bile bastırılmıştım ve Serkan’ın da sessizliğinin bir nedeni olmalıydı. Bu da mı ayna ve yansımasıydı?

Serdar’a ve Serkan’a karşı kalbim sıcaktı, yanıma gelmelerini istemezdim ama yanıma gelmeleri hiç gelmemiş olma ihtimalinden daha iyiydi bir yandan da. Sanırım onlar hayatıma aldığım ya da hayatıma giren doğru ve uzun süreli arkadaşlardı ilk kez.

Teneffüsün bittiğini ve derse gitmem gerektiğini hatırladığımda bedenim buz gibi olsa da ve kendimi inanılmaz takatsiz hissetsem de kalbimde oluşan ısıyla ikisine de gülümsedim ve Serdar ile aynı anda Serkan’ın yanından ayrılacağımı düşünmüştüm ama ben binaya girerken Serdar, Serkan’ın yanından ayrılmamıştı. Bu ayrılmayışının ani geliştiğine emindim çünkü kardeşinin ruh durumunu sorgulayacaktı bir abi olarak ama ben eve vardığımda kardeşlerime hiçbir şekilde teselli olamayacağımı biliyordum. Hiçbir şekilde motive edici konuşmalar yapma yeteneğim yoktu. Kendimden utanıyordum.

Gözlerim dolduğunda ve olmak istediğim kişi olamadığımda Serdar gibi birinin bizim evde abimiz olmasını istemiştim. Benim duygusal gücüm yetersizdi ama Serdar hem anneme hem de kardeşlerime çok iyi bir şekilde davranırdı hatta o evimizde olsaydı bir kavga bile çıkmazdı sanki. Ben de bir köşede oturur onların neşesini seyrederdim.

Serkan’ın da kardeşlerimden biri olduğunu hayal ettim. Sanırım o şiddet konusunda kendini durduramazdı ve dozajını da evde bir daha şiddet çıkmaması adına korkuyla bir nakış gibi işlerdi.

İkinci ders dersi dinlemekten ziyade karın ağrısına odaklanmıştım. Üşüdüğüm ve ısınamadığım için ağrıyor sanıyordum ve yanımda param da yoktu. Kantinden sıcak bir şeyler alamıyordum hatta evden çıkarken suyumu bile almamıştım.